vrijdag 23 augustus 2019

Best-of-breed versus een geïntegreerde fotobeheer oplossing


Hoewel ik eigenlijk altijd voor de hoogste kwaliteit kies in plaats van meer opties, ben ik in het geval van een fotobeheeroplossing hier toch vanaf gestapt. 

Tegenwoordig maak ik gebruik van een oplossing waarin veel functionaliteit geïntegreerd is in plaats van alle losse applicaties die ik in het verleden gebruikte. Eerder schreef ik al eens over mijn overwegingen om deze stap te zetten maar inmiddels heb ik er een aantal jaren ervaring mee opgedaan en deze wil ik hier graag delen. Op hoofdlijnen komen de voordelen neer op het volgende:
  • Minder menselijke fouten
  • Snelheid
  • Gemak
Minder menselijke fouten
In de oude situatie haalde ik met applicatie één de foto’s binnen naar de computer en selecteerde ze in een tweede, beheerde ze in een derde. Mijn administratie hield ik bij in een Excel sheet. Het was hierdoor vrij gemakkelijk om fouten te maken. Dit heeft weliswaar nooit geleid tot verlies van gegevens maar dat had vooral te maken met mijn paranoïde houding ten aanzien van mijn foto’s. Het koste me wel ongelofelijk veel tijd om fouten te voorkomen of te herstellen.

Snelheid
Nieuwe foto’s door m’n workflow halen gaat vele malen sneller dan voorheen. En belangrijker; ik hoef niet de hele batch meer helemaal af te werken, ik kan gerust halverwege pauzeren. Later pak ik de draad gewoon weer op. Omdat ik heb gekozen voor het DNG formaat moeten alle foto’s geconverteerd worden maar dat is tegenwoordig geen separate handeling meer. Dit wordt volledig geautomatiseerd door m’n importproces afgehandeld.

Ik hoef zelden meer een foto door Photoshop te halen omdat alle basis bewerkingsmogelijkheden al voorhanden zijn tot aan het genereren van HDR’s en Panorama’s aan toe. Dit scheelt heel veel tijd.

Gemak
Via DNG validatie helpt het nieuwe, geïntegreerde, systeem me zelfs om problemen vroegtijdig te ontdekken. Veel vroeger dan voorheen toen ik puur aangewezen was op visuele controle, als ik het dan al zou ontdekken. Dit zorgt voor een grote mentale rust.

Foto’s delen met anderen gaat met één vinkje vanuit m’n systeem, daar waar ik voorheen altijd eerst JPG’s moest genereren, die ergens in een webalbum moest plaatsen en die vervolgens met de juiste mensen moest delen. De reacties van deze mensen zie ik in mijn centrale catalogus terug.

Foto’s publiceren op externe locaties zoals Instagram is heel eenvoudig, ik sleep de foto(‘s) simpelweg op het publicatie-icoon. Even een beschrijving en hashtags toevoegen en op de knop ‘publiceren’ klikken en hij staat er. ‘Vroeger’ moest ik eerst een foto exporteren in het juiste formaat en verhouding, deze naar mijn telefoon sturen en vandaaruit publiceren. Tegenwoordig gaat dit veel gemakkelijker (en sneller)

Mocht ik al eens een foto door Photoshop moeten halen dan voegt m’n fotobeheeroplossing het nieuwe bestand automatisch toe aan mijn catalogus, erg gemakkelijk.

Zijn er dan geen nadelen?
Vast wel maar in de praktijk merk ik alleen maar voordelen.  Hoewel, ik ben me wel bewust van het gevaar van ‘lock in’. Dat heeft overigens niet zo veel te maken met het feit dat ik nu een geïntegreerde oplossing gebruik als wel dat ik merk A gebruik en dat de uitwisselbaarheid met merk B uiterst minimaal is. Van belang is dus om een Exit Strategie te hebben!

Uiteraard is geen enkel systeem perfect en zo heb ik ook nog wel een wensenlijstje voor mijn huidige fotobeheeromgeving maar ten opzichte van de oude situatie ben ik er grote stappen op vooruit gegaan door te switchen van ‘Best of Breed’ naar een geïntegreerde oplossing.

maandag 15 juli 2019

Microsoft Raw Image Extension


Op 10 mei bracht Microsoft de RAW image extension uit. Dit is een codec om RAW bestanden in de Windows 10 verkenner en de standaard Windows Foto App te kunnen bekijken.

Hoewel ik mijn RAW bestanden eigenlijk niet zo vaak via de verkenner benader heb ik voor de gelegenheid toch maar eens gekeken hoe mijn NEF’s (Nikon RAW format), RAF (Fuji RAW format) en DNG (Adobe RAW format) op dit moment (dus zonder deze codec) worden getoond.

Inderdaad blijken mijn Nikon RAW bestanden alleen als icoontjes te worden weergegeven:



Echter worden de RAW bestanden van mijn Fuji wel probleemloos weergegeven:



Evenals de DNG bestanden:


Voordat je de Codec kunt installeren moet je Windows 10 al wel naar versie 1903 hebben geüpgraded, dit betreft de mei update van 2019.

En wanneer de Codec dan eenmaal geïnstalleerd is zie ik inderdaad dat ook mijn NEF’s in de verkenner getoond worden:

Sterker, RAW bestanden kunnen nu ook getoond worden in de standaard Windows ‘Foto’s’ app:

Vreemd is wel dat m’n DNG bestanden opeens niet meer getoond worden:


Dit hoeft niet per se aan de nieuwe Windows Codec te liggen. Het zou ook de net uitgevoerde Windows update kunnen zijn geweest. Dat is nu niet meer na te gaan.

Echter blijkt dat Adobe de DNG codec 2.0 niet meer voor download beschikbaar heeft. Gelukkig kan hij hier nog wel gedownload worden.

Na installatie van de DNG Codec en het herstarten van de computer zijn de DNG’s gelukkig weer gewoon zichtbaar in de verkenner:


Het ‘laden’ van de voorvertoning gaat wel traag maar ik weet niet of dit trager is dan in het verleden. Ik benader mijn RAW bestanden namelijk altijd via mijn fotobeheerapplicatie (tegenwoordig Lightroom).

Ook het openen in Windows ‘Foto’s’ gaat nu goed:

maandag 1 juli 2019

Foto’s organiseren in folders of niet? Deel 2



Recent heb ik bovenstaande (retorische) vraag gepost op Twitter over deel 1 van dit onderwerp en toen ik daarop onverwacht toch een antwoord kreeg was dat de trigger voor mij om een tweede deel te maken. 

Daarom vandaag twee praktijksituaties waarin het me niet zou hebben geholpen wanneer ik mijn foto’s alleen met behulp van folders zou hebben georganiseerd.

Casus 1: Jubileum
Voor een jubileum van een familielid had ik de foto’s nodig van diverse gebeurtenissen en mijlpalen in de afgelopen decennia. Terugkijkend besef ik (pas) welke situaties ik daar concreet voor wil gebruiken. De structuur die ik destijds gebruikte om mijn foto’s in onder te brengen bood echter geen soelaas. Ik had geen rekening gehouden met mijn huidige behoefte. Bij gebrek aan een glazen bol kon dat natuurlijk ook niet.

Ik had bijvoorbeeld een foto in gedachten van de betreffende persoon aan het waterskiën in Oostenrijk. Mijn foto’s waren georganiseerd in folders in het stramien Foto’s/Vakanties/Jaartal/Land.
Nu gingen we in die periode vaak naar Oostenrijk. Om de betreffende foto te vinden zou ik van verschillende jaren door alle foto’s moeten bladeren om de gewenste foto te vinden.

Echter nu ik mijn foto’s tegenwoordig beheer in een DAM (Digital Asset Management) kon ik de betreffende foto vrij snel vinden. Namelijk met behulp van een zoekopdracht: naam persoon + Oostenrijk + waterski

Dat gaf een stuk of 20 resultaten waaruit ik de gewenste foto er in een oogopslag uit kon pikken. Het opstarten van de computer duurde langer dan om deze foto te vinden.

Casus 2: Afscheid groep 8
Hoewel mijn kinderen al een paar jaar van de basisschool af waren werd ik toch door de school gevraagd of ik nog foto’s had van kinderen die nu in groep 8 zitten en binnenkort gaan ‘afzwaaien’. Daar wordt traditiegetrouw jaarlijks een fotoboek voor gemaakt en omdat mijn kinderen op deze school hebben gezeten was het idee dat ik wel foto’s zou hebben van evenementen waar ook kinderen op voorkomen die nu nog op school zitten.

Door de foto’s bladeren was voor mij geen optie omdat het om vele duizenden foto’s gaat en ik bovendien niet weet welke kinderen momenteel in groep 8 zitten.

De oplossing was dat een ouder mij een scan deed toekomen van de recentste klassenfoto’s plus een lijstje met alle namen van de kinderen die erop staan.
Deze foto heb ik ondergebracht in mijn fotobeheerapplicatie (Mijn DAM is tegenwoordig Lightroom, daarvoor was dit Expression Media). Daar heb ik vervolgens alle gezichten ‘getagd’ met de namen die mee waren gestuurd met de klassenfoto. 
De gezichtsherkenning van het programma deed vervolgens het echte werk. Die herkende alle foto’s in mijn catalogus waar dezelfde kinderen nog meer op stonden.

Tenslotte kon ik alle foto’s van ieder afzonderlijk kind groeperen, daar een webalbum van maken en die delen met de ouders die zich bezighouden met het samenstellen van het fotoboek. Zij konden de gewenste foto’s zelf downloaden en gebruiken voor het maken van een afscheidsboek. Uit ervaring weet ik dat dit nog het meeste werk is.

Mijn aandeel bleef ditmaal beperkt tot een uurtje werk. Dit was echter alleen mogelijk met behulp van een fotobeheerapplicatie (DAM) en was niet mogelijk geweest wanneer ik alleen had kunnen terugvallen op een folderstructuur.

Conclusie:
Er zijn nog talloze voorbeelden te noemen die illustreren waarom het beter is om je foto’s te organiseren met behulp van een DAM in plaats van alleen te vertrouwen op je geheugen en een degelijke folderstructuur. Versta me niet verkeerd; een degelijke folderstructuur is uiteraard nodig maar het is niet voldoende.

vrijdag 28 juni 2019

Lightroom Spiekbrief (vervolg)

Vier jaar geleden schreef ik "Eigenlijk heb je helemaal geen spiekbrief nodig voor de sneltoetsen van Lightroom." 

Het idee was; je hoeft alleen maar Ctrl / (Win) of COMMAND / (Mac) te onthouden, de ‘moeder sneltoets’ zeg maar. 
Die geeft aan de hand van de context (de module waar je bent) alle beschikbare sneltoetscommando's weer. 

Het schermafdruk hierboven geeft de sneltoetsen weer van de Bibliotheek module van Lightroom (Classic). 

Hoewel de argumenten die ik toen noemde nog steeds gelden kwam ik er kortgeleden achter dat je op deze manier toch niet ALLE commando's ziet!


Bijvoorbeeld F5, F6, F7, en F8 ontbreken, evenals Ctrl-0, 1, 2, 3, 4, 5, en Ctrl-Shift-0, 1, 2, 3, 4. Best nog wel veel dus... 

Een lijst met alle commando’s biedt in bepaalde situaties waarschijnlijk toch nog wel toegevoegde waarde ook al is het maar tijdelijk. Veel gebruikte sneltoetsen leer je namelijk vanzelf uit het hoofd.

Ben je geïnteresseerd in een spiekbrief dan kan ik die van de Lightroom Queen aanbevelen:
-->
-->