De naamgeving van mijn foto’s voldeed niet meer en ik wilde dan
ook al een poosje overgaan naar een nieuwe naamgevingsconventie.
Een natuurlijk
moment daarvoor leek mij de(recentste) jaarovergang.
Mijn conventie had ik ooit opgezet als
Jaar – Maand –
Volgnummer.
Het format was YYYY_MM_XXXX
Daarmee zou ik dus 9999 foto’s per maand kunnen maken zonder in de problemen te komen, naamgevingstechnisch gezien
dan.
Niet dat ik al tegen deze grenzen aan ben gelopen maar ik
heb wel gezien dat je vrij gemakkelijk in de buurt kunt komen. Op vakantie bijvoorbeeld wanneer
je veel materiaal in een relatief korte periode maakt gaat het toch al snel om
duizenden foto’s.
Het tweede argument was dat we met meerdere personen in huis
zijn die foto’s maken. Wanneer we allemaal dezelfde naamgevingsconventie
gebruiken, is dus niet meer te zien van wie welke foto is. Ongetwijfeld ontstaan
er foto’s met dezelfde naam en dat kan tot verwarring leiden of zelfs tot
overschrijving van de ene foto door een andere…
Kortom, een nieuwe naamgevingsconventie dus! Maar welke?
In de diverse fora lopen de meningen behoorlijk uiteen. De argumenten
variëren van een ‘unieke identifier only’ tot een naam waarin ook onderwerp van
de shoot is opgenomen. In deze laatste aanpak geloof ik overigens nog steeds
niet omdat het te willekeurig is en aan interpretatie onderhevig. Wanneer je bijvoorbeeld een huwelijksreportage
schiet, komt de naam van het bruidspaar dan in de naam? Of dat het een huwelijksreportage
is? Dat het een opdracht is of persoonlijke shoot? Hier is geen eenduidig
antwoord mogelijk waardoor ik er al jaren geleden over uit was dat de foto
gewoon een uniek id moet hebben en anders niet. De rest van de informatie over
de foto komt in een beheersysteem; je DAM (Digital Asset Management software),
Lightroom bijvoorbeeld. Vroeger toen ik analoog schoot deed ik overigens niet
anders. De foto werd uniek geïdentificeerd door het negatiefnummer op het
rolletje + het nummer dat ik de filmrol had gegeven + de (jaar) mappen waarin
ik de negatieven opborg.
Alle gegevens over de opname (metadata) hield ik bij in een
excel sheet (en daarvoor gewoon op papier).
De vraag nu is hoe een goede unieke identifier er eigenlijk
uitziet in het digitale tijdperk.
Volgens mij is dat wanneer je er uit op kunt maken door WIE
de foto WAAR en WANNEER is gemaakt. Tenslotte kan dezelfde persoon maar één
foto tegelijk maken op dezelfde plek op aarde, op hetzelfde moment. Stel dat er
nog een andere persoon bestaat met dezelfde naam en die dezelfde
naamgevingsconventie gebruikt, dan nog heb je geen overlappende bestandsnamen
omdat die persoon niet op dezelfde plek en op hetzelfde moment een foto kan
maken als jij. Waterdicht toch?
Zoiets zou er dan uit komen te zien als Naam_Datum_Tijd_Coördinaten.
In theorie ziet dat er nog wel werkbaar uit maar een
concreet bestand zou dan bijvoorbeeld de volgende naam hebben: RoelofMoorlag_20150226_093545_244325S_152815E.DNG.
Met zo’n 50 karakters is dat wel erg lang voor een bestandsnaam…
Bovendien worden de GPS gegevens niet altijd goed in de
camera geregistreerd. Het zou wel erg veel werk zijn om die telkens te moeten
opzoeken voor de foto’s (ook de wat minder goede foto’s waarin de camera dat
niet gedaan heeft). Wanneer de coördinaten onderdeel zijn van je naamgevingsconventie
kom je hier niet onderuit.
Mijn besluit is dan ook om de coördinaten niet in de naam op te nemen. Om de naam
nog wat korter te maken kies ik er voor om m’n initialen te gebruiken in plaats
van m’n volledig naam. Daarmee wordt het iets als: RM_20150226_093545.DNG
Ik twijfelde nog over een volgnummer. De naamconventie gaat
er weliswaar van uit dat ik iedere seconde een unieke foto kan maken maar de
moderne camera’s laten meer foto’s per seconde toe… Omdat ik niet vaak
sportfoto’s maak is de kans hierop niet zo groot maar het is theoretisch wel
mogelijk. Gelukkig neemt Lightroom deze zorgen voor me weg door het automatisch
toevoegen van een volgnummer wanneer er meerdere foto’s in dezelfde seconde
worden gemaakt. Handig!
Sowieso was een belangrijke voorwaarde voor mijn nieuwe
naamgevingsconventie dat Lightroom hem volledig automatisch zou moeten kunnen
uitvoeren. Ik wil er tenslotte minder werk van krijgen, niet meer!
Het concrete sjabloon (aanklikken voor grotere afbeelding):
Nadelen?
Ten opzichte van mijn vorige workflow ga ik er in theorie op twee
punten op achteruit:
1) FOLDERNAAM:
Bij het importproces waarbij de foto’s van de fotokaarten
naar de computer worden overgebracht hernoemde ik altijd de folder waarin deze
foto’s terechtkwamen. Concreet naar:
“eerste foto nummer -laatste foto nummer” en dit registreerde ik dan in
een Excel sheet
(De nummers waren overigens gewoon de nummers die de camera aan
de opnames mee had gegeven). Dit zag er zo uit:
Op deze manier was in een oogopslag te zien of er misschien een kaart
‘vergeten’ was. De nummers sluiten
namelijk naadloos op elkaar aan. Een hiaat valt meteen op. In zo'n geval kon ik meteen een onderzoek naar de oorzaak starten. Een ‘vergeten
kaart’ is me overigens nooit overkomen waardoor deze manier van werken dus altijd een 'verzekering' is gebleven.
Bij mijn huidige opzet neem ik dus afscheid van deze controleslag maar daar komen andere voor terug:
Zo ben ik vrij gestructureerd in het bijhouden van mijn
fotokaarten. Ik heb een doosje met lege kaarten en een doosje waarin de volle
gaan en het ene doosje is zwart en de ander zilverkleurig.
Daarnaast is de kans op een ‘vergeten’ kaart natuurlijk het
grootst na thuiskomst van bijvoorbeeld vakantie. Ik heb er voor gekozen om de
bestanden in Lightroom binnen te laten komen gesorteerd in datum-mappen.
Hoogstwaarschijnlijk zal ik iedere dag foto’s hebben gemaakt en op die manier
valt een lege plek ook snel op:
2) BESTANDSNAAM:
Het tweede onderdeel waarop ik theoretisch in heb geleverd
is de naamgeving van de bestanden zelf. Voorheen hernoemde ik mijn bestanden
pas na de eerste selectie (verwijderingen). Daardoor onderhield ik dus altijd een
ononderbroken reeks:
Het idee hierachter is dat er geen ‘HIATEN’ mogen bestaan,
de reeks hoort ononderbroken door te lopen. Ontbreekt er een nummer dan is er blijkbaar iets aan de hand en moet er actie
worden ondernomen.
Echter blijkt in de praktijk dat er zo veel foto’s worden
gemaakt dat een visuele controle er bij in schiet of eigenlijk ondoenlijk is. In
theorie klopt het dus maar in de praktijk blijkt het geen toegevoegde waarde
(meer) te hebben.
Wat ik er nu voor terug heb gekregen is de Lightroom optie
‘Alle ontbrekende foto’s zoeken’ onder het menu ‘Bibliotheek’. Die worden vervolgens in een overzicht
getoond zodat je nader actie kunt ondernemen:
Zo kunnen de betreffende foto’s bijvoorbeeld vanuit een back-up terug
worden gezet (en je kunt een onderzoek starten naar waarom de foto’s überhaupt
verdwenen waren). De test zal nu het volgende melden:
Lightroom biedt mij nu dus een geautomatiseerd alternatief voor
de eerder beschreven visuele inspectie. De inspectie die ik toch al niet
uitvoerde... Wat in eerste instantie op achteruitgang leek blijkt eigenlijk dus vooruitgang te zijn!
Posts
